این مثل را وقتی میگویند كه كسی با دیگری لج كند و كاری كند كه نباید انجام دهند.

میگویند روزی شتری به خری برخورد كه بار سنگینی به دوش داشت و لنگان لنگان میرفت. دلش به حال او سوخت و گفت:« اگر با من بیایی، در آن تپه ها و دامنهً كوهها پنهانت میكنم، تا كسی بار از تو نكشد.»
خر خوشحال شد و با شتر راه افتاد و هر دو به كوههای سبز دور از شهر رفتند. چند روزی خر خورد و خوابید و استراحت كامل كرد و سر دماغ آمد. روزی خواست عرعر كند كه شتر مانع شد و گفت:« اگر صدا كنی، اهل ده به صدای تو می آیند و ما را میبرند.» ولی خر گوشش به این حرفها بدهكار نبود، بنا كرد به عرعر كردن. نه یك بار، بلكه چند بار. شتر باز خواهش كرد كه:« مگر نمیشه صدا نكنی؟» خر گفت:« دست خودم نیست. یاد آوازخواندن پدر مرحومم افتاده ام و بی اراده میخوانم.» شتر گفت:« باشه، موقع رقاصی من هم میرسه.»
اهل ده با شنیدن صدای خر آمدند و خر و شتر را روی تپه پیدا كردند. وقتی خواستند آنها را ببرند، خر خودش را به مریضی زد و حركت نكرد. اهل ده كمك كردند و خر را روی شتر گذاشتند كه به آبادی ببرند. شتر چند قدمی رفت، تا به بالای تپه ای رسید و ناگهان شروع كرد به جفتك انداختن و تكان دادن خر.
خر التماس كرد:« این چه كاریه كه میكنی؟ اگه از این تپه پایین بیفتم، چه خواهد شد؟» شتر جواب داد:« چه كنم؟ دست خودم كه نیست. یادم به رقاصی ننه ام افتاده، باید برقصم.» و خر را به دره انداخت و سقط كرد

كشاورزی هر سال كه گندم میكاشت، ضرر میكرد. تا اینكه یك سال تصمیم گرفت، با خدا شریك شود و زراعتش را شریكی بكارد. اول زمستان موقع بذرپاشی نذر كرد كه هنگام برداشت محصول، نصف آن را در راه خدا، بین فقرا و مستمندان تقسیم كند. اتفاقاً آن سال، سال خوبی شد و محصول زیادی گیرش آمد. هنگام درو از همسایه هایش كمك گرفت و گندمها را درو كرد و خرمن زد. اما طمع بر او غالب شد و تمام گندمها را بار الاغ كرد و به خانه اش برد و گفت:« خدایا، امسال تمام زراعت مال من. سال بعد همه اش مال تو.»
از قضا سال بعد هم سال خیلی خوبی شد، اما باز طمع نگذاشت كه مرد كشاورز نذرش را ادا كند. باز رو كرد به خدا و گفت:« ای خدا، امسال هم اگر اجازه دهی، تمام گندمها را من میبرم و در عوض دو سال پشت سر هم، برای تو كشت میكنم.»
سال سوم از دو سال قبل هم بهتر بود و مرد كشاورز مجبور شد، از همسایگانش چند تا الاغ و جوال بگیرد، تا بتواند محصول را به خانه برساند. وقتی روانهً شهر شد، در راه با خدا رازونیاز میكرد كه:« خدایا، قول میدهم سه سال آینده همهً گندمها را در راه تو بدهم.» همینطور كه داشت این حرفها را میزد، به رودخانه ای رسید.
الاغها را راند، تا از رودخانه عبور كنند كه ناگهان باران شدیدی بارید و سیلابی راه افتاد و تمام گندمها و الاغها را یكجا برد. مردك دستپاچه شد و به كوه بلندی پناه برد و با ناراحتی داد زد:« های های خدا، گندمها مال خودت، خر و جوال مردم را كجا میبری؟»